Εξόριστη ψυχή

Έτσι ξαφνικά κι αναίτια,
έτσι εντελώς ανόητα το αποφάσισα:
να πάψω πια να ζω για μένα...
Χρόνια και χρόνια στη σκιά...
στη σκοτεινή πλευρά...
μές στις ζωές των άλλων...
Τα θέλω μου επαναστατούσαν...
μα δικτατορικά τα έσπρωχνα
και τα φυλάκιζα σε μια στενή
κι ανήλια γωνίτσα της ψυχής μου...
Σα νεογέννητα μωρά τα εξόριζα
μακριά από την αγκαλιά της μάνας...
Να μην ακούω τις κραυγές...
τα κλάματα...τα παρακάλια...
Τα μάτια μου να μη θωρούν
τα απελπισμένα βλέμματα...
τα απλωμένα χέρια...
Ξεμπέρδεψα...
Έτσι νόμιζα...
Πίστεψα πως είχανε πεθάνει.
Ως άλλος Ηρώδης
τα χέρια μου έτριβα χαιρέκακα
σκεπτόμενη ετούτη τη βρεφοκτονία...
Μα αλίμονο...Αυτά θέριευαν...
Τρέφονταν απ' τη θλίψη μου...
το άδειο της ζωής μου...
Μεγάλωσαν...ξεχείλισαν...
έπνιξαν την ψυχή μου...
Τώρα δε φυλακίζονται.
Δικαίωση γυρεύουν.
Τα βράδια μ' εκδικούνται...
Έρχονται μες στα όνειρα...
Εικόνες γίνονται πολύχρωμες...
χαρούμενες...μιας όμορφης ζωής
που θα μπορούσε να ήτανε δική μου...

Θεσσαλονίκη

Ήρθες κρατώντας λάβαρα
και τρόπαια της νίκης
και της Θεσσαλονίκης
τις μνήμες μου ξυπνάς.

Κι εγώ τι κι αν κατάφερα
να ζήσω μακριά της,
εσύ με τη σκιά της,
πάντα θα με πονάς.

Κράτα λοιπόν τη νίκη σου
μαζί με την ψυχή μου.
Άδειασε το κορμί μου
κι ακόμα με χτυπάς.

Μα πια δε νιώθω τίποτα
κι ακόμα επιμένω
με πείσμα ν' ανασαίνω
κι ας λες πως με νικάς.

Το σημάδι

Σ' ένα πλοίο που έφυγε,
σε μια βροχή που έπαψε,
σ' ένα σταθμό που άδειασε,
άφησα ένα σημάδι.
Πίστεψα πως το έχασα,
πως επιτέλους ξέφυγα,
πως ξαφνικά λυτρώθηκα,
μα το 'νιωσα και πάλι.
Το γεύτηκα στα χείλη μου,
το είδα στη ματιά μου,
το'νιωσα να καρφώνεται
σα σφαίρα στην καρδιά μου.
Δεν πρόσεξα, δε νοιάστηκα,
δε φρόντισα το τραύμα.
Νόμισα πως το γιάτρεψα,
πως έγινε το θαύμα.
Μα πόσο λάθος έκανα
και πόσο έξω έπεσα!
Το να 'σαι ανυποψίαστος
δεν είναι αστείο πράγμα.

ΣΤΑΧΤΕΣ

Ένα τσιγάρο αργοπεθαίνει στο τασάκι.

Είναι η ζωή μου;
Είναι η ψυχή μου μήπως;
Είναι τα όνειρα που δεν αποτόλμησα;
Είναι το ανομολόγητο το πάθος;
Είναι καρδιά μου απ'αγωνία για ένα λάθος;
Η στάχτη είναι το έπαθλο;
Το αποτέλεσμα κάποιας θυσίας;
Το εμβατήριο ίσως το νεκρώσιμο,
μιας πεθαμένης ιστορίας;
Μιας ιστορίας γλυκόπικρης που
γαμψώνεται γερά στα σωθικά μου;
Είναι ίσως η απάντηση στα εφιαλτικά
όλα τούτα ερωτηματικά μου;

Τα γυρίσματα του ανέμου

Κι αν όσο κι αν προσπάθησα,
όσα κι αν έχω δώσει,
εσέ δε σε συγκίνησαν,
στρέψε αλλού την όψη.

Μα θα γυρίσει ο άνεμος,
και θα στραφεί αλλού.
Θα είναι μόνο η αρχή.
Θα'ναι αρχή και τέλος.
Αγνόησες τους οιωνούς,
μα κοίταξε το βέλος.
Κοίτα που κατευθύνεται.
Αλλού είναι το βλέμμα σου
κι ο στόχος είναι αλλού.

Νοέμβρης

Νοέμβρης μπήκε...
Το 'ξερα πως μόνη θα μ' έβρισκε...
Τα φύλλα-δάκρυα
που πέφτουνε στο χώμα
σημάδια φθοράς... πρόλογος ερημιάς
και πικρού πεπρωμένου
με τσάκισαν...
Ομίχλη γύρω...
πρόσωπα ανέκφραστα...
τοπία άχρωμα...
θαμπές εικόνες...
μοναξιά...
Νοέμβρης μπήκε...
Πρέπει να ξεθάψω τα νεκρά μου λουλούδια...
να ξαναθυμηθώ το χρώμα τους....
Σε λίγο η παγωνιά θα τα σκεπάσει
και τότε θα 'ναι μάταιο να ελπίζω
στον ερχομό μιας άνοιξης
που θα τ' αναστήσει...

Ξημερωμα

Όταν τα φώτα έσβησαν,

όταν η αυλαία έπεσε,

όταν η σιωπή κατέλαβε

τα τελευταία οχυρά,

όταν η ερημιά εδραιώθηκε 

στα κρυφά μονοπάτια,

μια ρωγμή άνοιξε...

Ένα αμυδρό φως έδιωξε τις σκιές.

Τα φαντάσματα έτρεξαν, φύγαν μακριά μου.

Οι στοιχειωμένοι πύργοι ελευθερώθηκαν.

Οι ιππότες πήραν ξανά τα ξίφη,

έτοιμοι να υπερασπιστούν όσα κινδύνεψαν

να χαθούν άδικα.

Κάποια μικρά, αδύναμα λουλούδια,

σήκωσαν τα πέταλά τους κοιτάζοντας το Θεό.

Είχε αρχίσει να ξημερώνει...