Η μυστική, δική μου ώρα

Το μεσημέρι ήταν πάντα

η μυστική, δική μου ώρα.

Ο ήλιος να μεσουρανεί 

στη μεγαλύτερή του δόξα

κι εγώ 

για δευτερόλεπτα έστω,

κατάματα να τον κοιτώ.

Τι κι αν το πύρινό του βλέμμα, 

μ' έκανε δίχως οίκτο

να δακρύζω...

μέσα σε τούτη τη φωτιά

έψαχνα πάντα ό,τι δεν είχα.

Προπάντων τη γυμνή μου αλήθεια

να ζεστάνω,

μα και να κάψω...

ω πόση ανάγκη είχα μέσα μου, 

να κάψω,

κομμάτια ολόκληρα ψυχής.

Κατάματα να τον κοιτώ.

Να τον κοιτώ και να του κλέβω...

για λίγο έστω,

να του κλέβω,

ζωή και θάνατο μαζί.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι,

τι κατά βάθος ήτανε 

αυτό που αποζητούσα...

Να λυτρωθώ

ή να καώ;

  

Μαρία Γασπαράτου